Rozdział 4

Wakacje mijają w zawrotnym tempie.  Czy były udane? Na pewno nie można narzekać. O ich początku z siatkarzami już się nie mówi było minęło. Tak twierdzi przynajmniej Gabriela. Jej przyjaciółka ma trochę inne zdanie. Jak co dzień pomaga w rodzinnej kawiarni. Właściwie ona jest tu szefową,  jej rodzice zajmują się innymi lokalami. W głowie ma wiele myśli, a najwięcej krąży wokół Michała. Miał zadzwonić… Nie zrobił tego, chociaż obiecał. Dziwne jest to, że się tym przejmuje. W końcu ma chłopaka…
- Poproszę kawę… - słyszy dobrze jej znany głos i przenosi swój wzrok w kierunku najbliższego stolika. Nie wierzy własnym oczom…  -Wiktoria?
- Czyli jeszcze pamiętasz jak mam na imię. – stwierdza z  nutką pretensji w głosie. Chłopak to natychmiast wyłapuje.
- Przepraszam, kadra i te sprawy… Obiecuje, że się poprawie.  Usiądź. – uśmiecha się lekko, blondynka wypełnia jego prośbę. Sama się sobie dziwi.
- Powiedzmy, że ci wybaczam. Gdzie masz swojego pajaca? – pyta żartobliwie
- Łazi gdzieś sobie… Nie wiem dziwny jest, ostatnio w kółko o czymś myśli. Nie mówi mi tylko o czym… - Kubiak wzdycha bezradnie i upija łyk przed chwilą przyniesionej kawy.  Nie rozumie swojego przyjaciela. Jego zachowanie naprawdę bardzo go zastanawia.
- Z  tego co zdążyłam zauważyć to nie typowe dla Zbyszka… - stwierdza zaskoczona blondynka. Cieszy się jednak, że znowu widzi Michała.  Jest świetnym kompanem do rozmów.

***

Wyszedł z mieszkania by się przejść i po układać wszystko w głowie. Myślał dużo o brunetce, która zrobiła z niego znowu kpinie. Od tamtej nocy w Dominikańskim hotelu nie widział jej ani razu. Chciał ją znaleźć. Jednak nie miał pojęcia jak to zrobić. Skręcając w jedną z Jastrzębskich uliczek natyka się na ciekawy obrazek. Widzi swojego przyjaciela, który idzie w towarzystwie blondynki. Zna ją to Wiktoria najlepsza przyjaciółka obiektu jego myśli. Nie wiele myśląc idzie za nimi niezauważony.
- Drugie 23? Kiedyś wpadnę na kawę. – słyszy głos swojego przyjaciela. Tak właśnie za to cenił Kubiaka, zawsze mu pomoże, nawet jak nie jest tego świadomy. To teraz Zbigniewie do roboty!

***

Brunetka przygląda się  uważnie swojej przyjaciółce. Wygląda jakoś inaczej… Chodzi taka zadowolona, a ostatnio to nie było zbyt częste. Co więc się zmieniło?
- Wiki coś się stało? – pyta zaskoczona, przez chwilę nie uzyskuje żadnej odpowiedzi.
- Nie…  Dziś nocuje u Tomka, masz wolną chatę. – śmieje się, jednak jej przyjaciółki entuzjazm nadal ją zaskakuje. Chociaż z tą wolną chatą może nie jest zły pomysł? Po chwili blondynka wychodzi w pośpiechu z mieszkania, a Gabriela zostaje sama. Po wielu przemyśleniach stwierdza, że jednak po ludzku sobie posiedzi i po odpoczywa w mieszkaniu. Nie jest jednak jej dane zaznać spokoju, ponieważ ktoś zaczyna uporczywie dzwonić do drzwi. Niechętnie podnosi się ze swojego łózka i idzie otworzyć. Osoba która tam stoi wprowadza ją w niemałe osłupienie.
-  Co ty tu robisz? – pyta otrząsając się z szoku. Przed sobą widzi Zbyszka ubranego w ciemnogranatową koszulę z bukietem kwiatów w ręku.
- Cześć. Wiesz może nasze początki, nie były zbyt dobre… Chce to naprawić. – mówi uśmiechając i wręcza dziewczynie kwiaty
- Chcesz mi pokazać, że jednak jesteś dobry w łóżku? – pyta ironicznie brunetka i lustruje twarz siatkarza.
- Kto tu mówi o łóżku? Chce po prostu pogadać, lepiej Cię poznać. Może zacznijmy od początku? – pyta z nadzieją. Gabriela patrzy na niego zdumiona i wpuszcza go do środka. Widzi że to sprawiło mu radość. Nie może jednak zrozumieć skąd ta nagła zmiana Bartmana? Może on nie jest taki zły?

~~~~

Hej:) Wymęczony rozdział.  I wiem że tandetny, ale moja wena  nie chce wrócić.... No cóż., jak myślicie Zbyszek się zmienia? Czy może coś kombinuje? Na pewno się niedługo dowiecie, ponieważ myślę że niedługo skończę to opowiadanie. Trzymajcie kciuki :D

Zapraszam na Odcinek XV wherever-will-you-go

POZDRAWIAM !!!
Paulka